دیدار باذبیح الله منصوری اثر اسماعیل جمشیدی

ذبیح الله حکیم الهی دشتی در سال هزارو دویست و هفتادو شش در شهر زیبای سنندج چشم به دنیا گشود، پدرش اسماعیل نام داشت،که فردی اهل ادب بود.
او از همان دوران کودکی به ادبیات و داستانهای فرانسوی علاقه فراوانی داشت و هر وقت کتابی یا روزنامه ای میدید با اشتیاق فراوانی سرگرم خواندش میشد. ذبیح الله منصوری تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را شهر سنندج و کرمانشاه گذراند و همچنین شروع یه یاد گرفتم زبان انگلیسی و فرانسوی کرد. بعد از ان برای ادامه تحصیل به تهران امد، و به دانشکده نیروی دریایی رفت ولی گویی نوشتن برایش حکم نفس کشیدن را داشت . و شروع به نوشتن داستان و ترجمه اثار نویسندگان گاه گم نام وگاه مشهور کرد. او هم زمان در روزنامه ها و مطبوعات مختلفی مشغول کار بود. منصوری گاهی از نام های مستعار برای مقالات یا نوشتهایش استفاده میکرد که از شناخته شده ترین انها میتوان به ناصر ، پیش تاز ، ذ_م ، منصوری ، نام برد که بعد از شناخته شدن اهل ادب و خوانندگان دیگر او را به نام ذبیح الله منصوری میشناختتد.او در دوران جوانی در رشته های ورزشی کشتی و بکس فعالیت داشت ، که در بکس چندین بار مقام قهرمانی سبک وزن ایران را کسب کرد .
زندگی منصوری خلاصه شده بود در نوشتن و نوشتن. به جرات میتوان او را پرکار ترین نویسنده و مترجم و روزنامه نگار تاریخ ایران نام برد. او در طول زندگی پر بارش فقط حدود هزار و چهار صد اثر را ترجمه و به رشته تحریر در اورد.
منصوری بسیار مهربان و عاشق خانواده اش بود و زندگی بسیار ساده و صمیمی داشت ، کسانی که او را از نزدیک میشناختند تواضع و فروتنی را یکی از خصوصیات بارز او یاد میکنن. او در طول زندگی به چندین کشور سفر کرد و با فرهنگ های زیادی اشنا شد، سر انجام ذبیح الله منصوری در روز نوزدهم خرداد سال هزارو سیصدو شت و پنج در سن هفتادو هفت سالگی در شهر تهران چشم از جهان فروبست.