مجموعه کتابهای میكی اسپیلین

میكی اسپیلین نویسنده‌ای آمریکایی در ژانر جنایی و نوآر بود كه با خلق شخصیت ماندگار «مایک هامر» دنیای ادبیات پلیسی را دگرگون كرد.
او سبکی خشن، سریع، صریح و لبریز از تعلیق داشت و برخلاف بسیاری از نویسندگان هم‌عصرش، خشونت و واقع‌گرایی تیره‌وتار را بی‌پرده به تصویر می‌كشید.
اسپیلین ابتدا نویسنده‌ی كتاب‌های كمیک بود اما با ورود به رمان‌نویسی شهرت جهانی پیدا كرد.
نخستین رمانش، «من شاهد گرفتم» بلافاصله او را به یك پدیده بدل كرد.
این كتاب با معرفی مایک هامر به عنوان كارآگاهی خشن، بی‌پروا و عدالت‌جو، الگویی تازه برای آثار نوآر ساخت.
موفقیت رمان نخست چنان برق‌آسا بود كه به چاپ‌های پیاپی رسید و در دهه‌ی پنجاه میلادی از پرفروش‌ترین آثار آمریكا شد.
اسپیلین در ادامه مجموعه‌ای از رمان‌های مایک هامر را نوشت كه هر كدام دنیای تیره‌وتری از جنایت و فساد را روایت می‌كردند.
آثار او اغلب درباره خیانت، انتقام، رشوه‌خواری و خشونت‌های شهری بودند.
نثر اسپیلین بسیار موجز و نیمه‌دیالوگی بود و خواننده را در جریان رویدادها غوطه‌ور می‌كرد.
بسیاری از منتقدان او را بیش از حد خشن و عامه‌پسند می‌دانستند اما همین ویژگی‌ها باعث محبوبیت گسترده‌اش شد.
اسپیلین در زندگی‌اش هرگز به دنبال تأیید نهادهای ادبی نبود و مخاطبان عام را مخاطب اصلی خود می‌دانست.
او همچنین یکی از تأثیرگذارترین نویسندگان بر سینما و تلویزیون جنایی به شمار می‌رود.
چندین رمان مایک هامر به فیلم‌های سینمایی و مجموعه‌های تلویزیونی تبدیل شدند.
شخصیت هامر به‌مرور بخشی از فرهنگ عامه شد و در بسیاری از آثار دیگر نیز ردپای او دیده می‌شود.
از جمله آثار مهم اسپیلین می‌توان به «من شاهد گرفتم» اشاره كرد كه آغازگر همه چیز بود.
رمان «بانویی در دریاچه» نیز نمونه‌ای از فضای خشن و بی‌رحم دنیای اوست.
«نیش مرگبار» از دیگر كتاب‌های پرفروش اوست كه شخصیت هامر را درگیر توطئه‌ای پیچیده می‌كند.
«بوسه‌ی مرگ» مجموعه‌ای از ماجراهای تیره و پرتعلیق را روایت می‌كند.
رمان «تسویه‌حساب» نیز از جمله آثاری است كه در آن عدالت‌جویی بی‌امان هامر به اوج می‌رسد.
اسپیلین علاوه بر این آثار، داستان‌های مستقل دیگری هم نوشته است كه گرچه كمتر شناخته شده‌اند اما همچنان روحیه تیره و تلخ او را دارند.
او در كنار نوشتن رمان، برای تلویزیون و رادیو نیز كار نوشت.
شخصیت‌پردازی او همیشه بر شدت، صراحت و تضادهای اخلاقی استوار بود.
هامر اغلب میان خشونت و عدالت گرفتار می‌شود و همین تضاد جذابیت آثار را افزایش می‌دهد.
در بسیاری از داستان‌ها شهر به مثابه یك موجود فاسد و زنده تصویر می‌شود.
فضای پر از دود، باران، سایه و خیابان‌های تاریک امضای ادبی اسپیلین است.
دیالوگ‌های او تند، کوتاه و سرشار از کنایه‌اند.
زنان در آثار اسپیلین اغلب نقش‌های پیچیده، اغواگر یا خطرناک دارند.
قهرمانان او معمولاً تنها هستند و بر معیارهای فردی‌شان تكیه دارند.
خشونت در آثارش نماد برخورد با فساد و ظلم است.
او هرگز تظاهر به پیچیدگی فلسفی نمی‌کرد و صداقت روایی‌اش از عوامل موفقیت او بود.
اسپیلین خود را سرگرم‌کننده‌ای حرفه‌ای می‌دانست نه روشنفکر ادبی.
با این حال تأثیرش بر ادبیات پلیسی انکارناپذیر است.
بسیاری از نویسندگان نوآر نسل‌های بعد از زبان و ساختار داستانی او الهام گرفته‌اند.
رمان‌هایش به ده‌ها زبان ترجمه شده و میلیون‌ها نسخه فروش داشته‌اند.
در دوران اوج شهرت، اسپیلین یکی از پردرآمدترین نویسندگان جهان بود.
شخصیت خشن اما اخلاق‌گرای هامر به نمادی از مقاومت فردی تبدیل شد.
آثار اسپیلین همچنان خواننده دارند زیرا ضرباهنگ سریع و روایت بی‌واسطه‌شان جذاب است.
او سبکی را بنا نهاد که میان ادبیات جنایی و فرهنگ عامه پلی زد.
میراث اسپیلین نشان می‌دهد که ادبیات پرفروش نیز می‌تواند صاحب سبک و اثرگذار باشد.
نام او امروز در کنار نویسندگان بزرگ ژانر نوآر به‌عنوان یکی از پایه‌گذاران روایت پلیسی مدرن شناخته می‌شود.