کتاب «گفتگو با تاریخ» نوشته نورالدین کیانوری

کتاب گفتگو با تاریخ
نوشته نورالدین کیانوری

کتاب پیش رو خاطرات و گفتگوهای نورالدین کیانوری که از اعضای باسابقه حزب توده ایران میباشد او روایت‌هایی از رویدادهای مهم سیاسی و اجتماعی قرن بیستم ایران و جهانِ مرتبط با جنبش‌های چپ ارائه میدهد.

1) کتاب با نگاهی «روایی» و «تاریخی» نوشته شده و قالب آن گفت‌وگومحور/توضیحاتی در باب رخدادهاست.
2) محور اصلی، روایت تجربه‌های سیاسی کیانوری در سال‌های مختلف است.
3) او می‌کوشد تاریخ را فقط گزارشِ بیرونی نبیند و از درونِ سازمان و جریان سیاسی توضیح دهد.
4) بخش زیادی از کتاب به فضای سیاسی ایران در دهه‌های میانی قرن بیستم می‌پردازد.
5) نویسنده از شبکه‌ها، تشکیلات، و روند تصمیم‌گیری‌های سیاسی سخن می‌گوید.
6) تلاش می‌شود که وقایع تاریخی با «علت‌ها» و «پیامدها» توضیح داده شوند، نه صرفاً فهرست رویدادها.
7) کتاب درباره‌ی نحوه‌ی مواجهه با قدرت‌های داخلی و خارجی در دوره‌های حساس است.
8) همچنین به تجربه‌های سازمان‌های چپ و فراز و فرودهای آن‌ها اشاره دارد.
9) درون‌مایه‌ی سیاسی اثر، تحلیلِ راهبردها و خطاها/موفقیت‌هاست.
10) نویسنده گاهی به اختلاف‌نظرها و فراکسیون‌های درون جریان چپ هم نزدیک می‌شود.
11) روایت‌ها نشان می‌دهد که چگونه شرایط جهانی روی تحولات ایران اثر گذاشته است.
12) کتاب نسبت به فضای جنگ سرد و مناسبات ایدئولوژیک بی‌تفاوت نیست.
13) کیانوری می‌کوشد تصویر یک «تاریخِ زیسته» از وقایع سیاسی ارائه دهد.
14) بنابراین جنس کتاب بیشتر خاطره‌محور و مستندگونه است تا صرفاً پژوهش آکادمیک.
15) برای خواننده، اثر در حکم پنجره‌ای به ذهنیت فعالان سیاسی یک دوره عمل می‌کند.
16) زبان کتاب معمولاً توضیحی و اقناعی است و در پی قانع‌کردن مخاطب به برداشت نویسنده.
17) نویسنده بر نقش سازمان، آموزش سیاسی، و نظم تشکیلاتی تأکید دارد.
18) در عین حال، کتاب از «چرا رخ داد» به «چگونه رخ داد» هم می‌رسد.
19) بخش‌هایی از آن درباره‌ی بازداشت‌ها، فشارها، و هزینه‌های فعالیت سیاسی است.
20) همین تجربه‌ها باعث می‌شود متن فقط نظری نباشد و لحن انسانی‌تر پیدا کند.
21) کتاب برای کسانی که تاریخ معاصر ایران را دنبال می‌کنند جذاب است.
22) برای خواننده‌ی غیرتخصصی هم می‌تواند شروعی برای شناخت ادبیات سیاسی آن دوره باشد.
23) البته طبیعی است که مثل هر خاطره‌ای، روایت یک‌سویه و از زاویه‌ی دید نویسنده باشد.
24) به همین دلیل بهتر است همراه با منابع دیگر خوانده شود تا تصویر کامل‌تر شود.
25) برخی خوانندگان آن را ارزشمند می‌دانند چون از «داخل ماجرا» گفته می‌شود.
26) در مقابل، برخی هم به جانبداری یا محدودیت دید تاریخی را نقد می‌کنند.
27) بنابراین کتاب همزمان «منبع تاریخی» و «متن سیاسیِ روایی» محسوب می‌شود.
28) درون کتاب، کوشش برای دفاع از عملکرد گذشته یا توضیح تصمیم‌های سخت دیده می‌شود.
29) نویسنده می‌کوشد نشان دهد چرا یک سیاست یا موضع اتخاذ شده است.
30) به‌طور کلی، کتاب در تلاش است تصویر منسجمی از یک جریان سیاسی در دوره‌های مختلف بسازد.
31) از جنبه‌ی ادبی، متن بیشتر شبیه گفت‌وگو/شرح است تا نثر داستانی.
32) تمرکز بر شخصیت‌ها و مناسبات، گاهی رنگ و بوی گزارش سازمانی می‌گیرد.
33) مخاطب با خواندن کتاب، با واژگان و چارچوب فکری جنبش چپ آن زمان آشنا می‌شود.
34) همچنین نگاه نویسنده به عدالت، دموکراسی (در معنای سیاسی آن زمان)، و مبارزه طبقاتی مطرح می‌شود.
35) کتاب برای بحث کلاسی یا ارائه‌ی پژوهشی هم قابل استفاده است.
36) اما برای نتیجه‌گیری تاریخی، بهتر است با پژوهش‌های مستقل هم‌زمان مقایسه شود.
37) چون خاطرات می‌توانند ناهم‌پوشانی‌هایی با اسناد رسمی یا روایت‌های رقیب داشته باشند.
38) با این حال، ارزش اصلی اثر در ثبت تجربه‌ها و ادبیات سیاسی یک شاهد تاریخی است.
39) در پایان، کتاب را می‌توان تلاشی برای «گفتن حقیقت از دریچه خود» دانست.
40) اگر هدف شما فهم تاریخ معاصر و فضای فکری چپ‌هاست، «گفتگو با تاریخ» یکی از مهم‌ترین نمونه‌های روایی این حوزه است.

(920 صفحه که هم تک جلدی چاپ میشه و هم دو جلدی)

جهت تهیه این کتاب و دیگر آثار کمیاب و در خواستی باشماره 09122267350 تماس بگیرید
(تهیه کتابهای درخواستی شما)